we dragen uitgegraven wortels
als armbanden om onze polsen
de opkomende zon vlak achter je gezicht
je silhouet als slapend berglandschap
vele zwaluwen hebben gezamenlijk
de nacht vervangen
hun aanwezigheid inmiddels
vast onderdeel van je portret
de bosrand bij zonsondergang tot slapend dier gemaakt
voorbijgegane seizoenen liggen in het bladerdek bewaard
in een transparante bloedsomloop
herhaalt de beek je gestalte
varens liggen als stille handen in je schoot
lichaam en landschap spreken in eenzelfde taal
over hoe de dingen in elkaar liggen begraven
zoals een uitzicht troost kan bieden
en mensen verliezen kunnen dragen
grassen lijken op gevoelens
hun schaduwen als vingers
in de manier waarop ze dichtbij kunnen komen
en iets van aanraking in zich dragen
Dit gedicht werden geschreven voor de poëziefilm ‘stille gronden’ die tot stand kwam met hulp van CineSud.
Het gedicht ‘stille gronden’ is permanent geïnstalleerd bij Natuurbegraafplaats Bergerbos, Sint Odiliënberg.